In de nacht van dinsdag op woensdag maakte Pieter Emil Ottosen, beter bekend als de Vlielander sleepbootkapitein, een einde aan zijn veelbewogen leven. Van afkomst was hij was hij half Deens, half Vlielands. Vlielander Jan Houter schrijft daarover: “Tijdens de watersnoodstorm in februari 1953 strandde op de Vliehors het Zweedse s.s. ‘Virgo’. De gehele zomer bleef het schip op de Hors liggen. De Deense kok John Ottosen bleef aan boord en leerde de Vlielandse Elisabeth Smit kennen. Ze zijn gehuwd en kregen kinderen. John bleef varen en in de loop der jaren ging het mis met het huwelijk. John nam zijn zoon Pieter mee terug naar Denemarken. Later kwam Piet terug naar Vlieland.”
Pieter werd kapitein-eigenaar van de sleepboot Vlieland. Onlangs, naar aanleiding van een conflict met een leverancier, was zijn schip aan de ketting gelegd. In zijn wanhoop zag hij geen andere uitweg. In een lange afscheidsbrief , gericht aan al zijn Facebook- en e-mailcontacten, schreef hij: “Dit betekent voor mij het einde. Ik kan met alle piraten vechten, maar dit niet. Ik ben sowieso doodmoe na jaren vechten.”
Ottosen was een opmerkelijk karakter. Klein van stuk was hij voor de dooie dood niet bang. Met een nietige boot en soms gigantische booreilanden op sleeptouw trotseerde hij storm en ontij op alle wereldzeeën. Jarenlang hebben lezers van de Harlinger Courant mee kunnen lezen over zijn oceaanavonturen met De Vlieland. Met piraten en ander gespuis maakte hij letterlijk korte metten. Op zijn sleepreizen had altijd een vuurwapen bij de hand, tegen alle regels in. Hij aarzelde niet er gebruik van te maken als een zeerover zijn levenswerk te na kwam.
Zoals veel kleine mannen had hij een overmaat aan geldingsdrang en zat hij vol sterke verhalen. Wie hem beter kende vergaf hem dat. Achter zijn ruige uiterlijk verschool zich een klein en eenzaam hart. Ottosen was altijd op zoek naar vriendschap, maar vond die niet altijd in de vorm die hij nodig had. Hij hield van de goede dingen des levens. Zijn gulheid was onbegrensd en legendarisch.
De motorsport was zijn tweede grote liefde, naast de sleepvaart. De afgelopen jaren organiseerde hij op het bedrijventerrein Oostpoort de Harlinger klassieke motorraces. Na afloop gaf hij uitgebreide barbecuefeesten voor al zijn motorvrienden. Legendarisch zijn de biefstukken als deurmatten, de kisten vol met sliptong en de vaten met koel bier.
Tijdens de race-evenementen reed hij zelf heel vaak mee. Hij kon kiezen uit een prachtige verzameling historische renmachines. Bij de wedstrijd van 2014 in Harlingen kwam hij in de eerste ronde ten val. Desondanks stond hij enkele uren later alweer aan de startlijn. Ook buiten Harlingen liet hij zich niet onbetuigd – vaak met succes. Regelmatig stond hij op het erepodium bij racedemonstraties van Nederlandse klassieke rensportorganisaties als SAM, CRT, HMV en RMM, bijna altijd vergezeld van zijn jongste zoontje Eduard. Zij tweeën vormden een onafscheidelijk koppel.
Ottosens veelbewogen leven kwam deze week tot een tragisch einde. Om hulp vragen bij anderen was niet bij hem opgekomen. Hij vertrouwde als altijd op zijn eigen kunnen. Toen hij geen uitweg meer zag koos hij voor deze onomkeerbare stap. In zijn laatste brief schreef hij: “Ik sluit dit leven af . Beter snel dan in schande leven.”
Een leven dat hij zo intens leefde als hij maar kon. Vrienden én vijanden blijven achter met gemengde gevoelens. Pieter, misschien lukt het je nu: rust in vrede.
De gehele SAM wenst familie en vriendenkring veel sterkte in deze moeilijke dagen.
Tekst •
Gijs en Inge van Hesteren
VLIELAND
Bouwjaar 1970, imonummer 8954714, gt 69
Eigenaar Partrederiet Vlieland, Nyborg (P.E. Ottosen)
Gebouwd Gutehoffnungshütte Sterkrade Rheinwerft / 1068
LxBxH 22.59 x 6.72 x 2.90 meter
Vermogen 981 pk, snelheid 12.0 knoop, roepsein OZJU2
© Ruud Zegwaard
• TUGS BLOG
